Taal word gevormd door de belemmeringen van het brein heen.
Woorden duiden steeds alleen iets aan. Ze ZIJN hetgeen niet.
Woorden ZIJN niet het bedoelde maar kunnen het bedoelde, of iets anders, in ons wakker maken. In die zin kunnen we ook de nu volgende woorden beter vergelijken met zaadjes dan met volgroeide planten.
Hetgeen dat door de woorden heen gezegd wil worden kan soms een weg af leggen via ons brein naar onze essentie. Het passeert dan het brein, door middel van de geFORMuleerde woorden eerst op de mentale manier. Elke FORM kent echter begrenzing en is hierdoor automatisch ook maar een deel van de totale potentie.
Het geformuleerde woord kan door het brein slechts met al deze vorm-beperkingen worden gehoord, vervolgens in benoembare betekenissen gesorteerd en uitsluitend als zodanig worden verwerkt, dwz. elk woord wordt per betekenis bij voorkeur in een brein-schap afgelegd: “precies ZO is DIT: X” en dat wil het brein dan het liefst ook nog “voor ALTIJD” vastleggen.
Als de lezer de werkingen van haar eigen brein met wat afstand bekijkt en zo de aanspraak haar eigen brein volledig het kennen, dus de aanspraak loslaat dat het zelf gedachte de absolute waarheid vormt, als zij iets van afstand durft te nemen en in dit mentale proces nieuwsgierig en open blijft en als ze tegelijkertijd ook met het hart luistert, dan kan het gezegde soms door de vaste woordvormen van het brein heen in zijn diepe, volledige en onbegrensde betekenis in ons wezen vallen. In de grote ruimte achter ons verstand. In de liefdevolle aarde van ons essentiële wezen, waarin het zaadje een zachte bodem vind om te wortelen, te ontkiemen, te groeien en te bloeien. Te ZIJN.
(Het bovenstaande was heeeeelaaaaas allemaal slechts ter voorbereiding van het lezen van de tekst die nu volgt ….)
over het (gevoelde ontstaan van het) leven
IS
Het mysterie van leven IS.
(Hier begint alvast de enorme stelligheid…daar gaan we dan…)
Leven schept zich zelf op, voor ons mensen, mystieke wijze in het observeren van het geobserveerde EN de observator in een zich eindeloos vernieuwend moment.
Het geobserveerde is ook observator en de observator is dus ook altijd het geobserveerde.
In sommige filosofie stromingen word dit ook het object en het subject genoemd.
Zijn en verschijnen IS één.
Het moment NU verschijnt nu ZO (bvb als X) en in het vernieuwde NU weer anders (bvb als Y).
In elke NU zijn steeds ALLE vormen mogelijk. Er is oneindige potentie, onbeperkte mogelijkheden….
….tot er een vorm is verschenen. Deze vorm is 1 zichtbaar geworden potentie.
Naar een tijdje vervalt ze weer. Net als alle vormen. Tegelijkertijd blijft steeds ALLES mogelijk.
Als wij dit verschijnsel willen uitbeelden met de beperkte mogelijkheden van onze menselijke verworvenheden dan ontstaat er een zich eindeloos zelf vermenigvuldigend fractalachtig hologram. Alleen dan niet steeds in hetzelfde patroon maar in een eindeloze stroom van verschillende vormen, wat een tegenstelligheid lijkt.
Een fractal is gebaseerd op 1 formule. Het leven schep elke NU een oneindig aantal steeds nieuwe formules. Elke potentie word met een unieke formule uit het veld de vorm in geschapen.
Doordat er door de GERICHTE AANWEZIGHEID tijdens een OBSERVATIE of te wel het iets NU BEWUST WAARNEMEN (als waar-aan-nemen) onderscheid lijkt te ontstaan tussen het geobserveerde en de observator nemen wij mensen tussen beide een POLARISATIE als waar aan.
HIER, op plaats A lijkt het éne te bestaan en DAAR op plaats B lijkt het andere te bestaan. Deze als-waarheid-aan-genomen polarisatie tussen observator en het geobserveerde is toch slechts een menselijke ILLUSIE – in wezen blijft gewoon alles altijd één. Ons menselijk brein maakt van wat 1 is 2, uitgelokt door de vermeende afstand tussen de observator en het geobserveerde.
Er is in dit universum geen andere staat mogelijk.
De ÉÉN-STAAT is de speeltuin waarop het spelen plaats vind en tegelijkertijd het spel.
De speeltuin en het spel zijn onlosmakelijk van elkaar. SHIVA en SHAKTI.
Alles wat IS, IS ÉÉN.
In de één-staat bestaat er NIETS ANDERS.
Én, en dit is voor onze brein niet te verklaren, geld er TEGELIJKERTIJD, dat onze illusionaire als-waar-aan-neming van afsplitsing, of het observeren van IETS ANDERS, voor ons aardevolk toch tot nu toe door bijna iedereen als „DE ENIGE WAARHEID“ wordt ervaren.
Mensen zijn tot nu toe nog bijna altijd versmolten met wat ze subjectief als vaste en enige waarheid aannemen. Terwijl deze subjectieve waarheid, eveneens gewoon één van alle toestanden in het goddelijke geheel is.
Ieder mens neemt de wereld waar vanuit haar eigen perspectief en schept zo voor zichzelf een (gepolariseerde) waarheid. Tegelijkertijd vind dit separerende fenomeen plaats IN de verbonden één-staat.
Omdat alle tegenstrijdigheden, alle gepolariseerde waarnemingen van de mens, uiteindelijk toch uit de zelfde bron voortkomen, is er een grote, misschien wel magnetische aantrekkingskracht vanuit die bron voor de mens om “DAAR” opnieuw naartoe terug te gaan, om weer samen te smelten tot de één-staat.
Dit grote eerste en universele verlangen is in ieder mens aanwezig, terwijl tegelijkertijd deze staat van eenheid in werkelijkheid nooit is onderbroken. We zij het alleen vergeten.
Tegelijkertijd is ook dit onze als-waar-aangenomen ervaring: omdat de observator en het geobserveerde twee (of meer) als waar-aangenomen waarnemingen zijn willen mensen niet alleen maar SAMENSMELTEN maar tegelijkertijd ook helemaal ZICH ZELF ZIJN.
Dit is/lijkt een hele grote ingebakken TEGENSTRIJDIGHEID in alle mensen:
Ze ervaren tegelijkertijd met de vurige wens om samen weer één te worden, “terug”te gaan naar de “oorspronkelijke” staat van eenheid ook een groot verlangen om afgescheiden en uniek te blijven.
Het resultaat is de waarneming van POLARISATIE
Polarisatie is tegelijkertijd de oorzaak en het gevolg van de stroom van aantrekkende en afstotende bewegingen van energie tussen de polen.
Alles in onze menselijke waarneming wil altijd ergens anders zijn, dan waar het nu is: Quarks, atomen, moleculen, organismen, mensen, stellen, gezinnen en alle andere vormen van organisaties..
In die voortdurende tegengestelde bewegingen ontstaan er steeds ontmoetingen gevolgd door loslaten. De spanning die hieruit voortvloeit levert energie op. Elk individuele deel heeft haar eigen unieke bewegingsenergie. Elke ontmoeting is een ontmoeting van verschillende energieën, dus elke ontmoeting is uniek en levert ook weer een unieke ontmoetingsenergie op.
Botsing-of wrijvings-energie: zie het voorbeeld van de 6 metalen kogels die achter elkaar hangen en die allemaal bewegen als de eerste word aangestoten. Er is energieoverdracht tijdens contact van aparte delen.
De voortdurende verandering van spanning tussen allerlei gepolariseerde delen schept alsmaar nieuwe vormen en leidt ook steeds weer tot de afbraak van elke vorm. Mooi voorbeeld is het menselijke fascia weefsel.
Hoe de eerste splitsing uit de één-staat naar de twee-staat (en onmiddellijk “daarna”) de “tien duizenddingen-staat” is ontstaan?
Het “simpele” antwoord:
In de “oerknal”.
Het echte “antwoord” is voor de menselijke mind nu gewoon (nog) niet te bevatten. Daarom spreken we over het GROTE MYSTERIE. Daar moeten we het nu even mee doen. 🤷🏻♀️Misschien een paar jaar of een paar eeuwen of gewoon oneindig lang omdat dit alles is wat er is.
Verder waar we net gebleven waren:
In het eindeloze observeren van het geobserveerde en de observator verschijnt er op de net benoemde wijze een spanningsvol energie veld van oneindig veel geobserveerde afgrenzingen én verbindingen. Ontmoetingen en Afzonderingen.
Deze dans van afwisselend spanning en ontspanning is de bron van (alle?) energie.
Dit gepolariseerde energie veld is zowel de uitkomst én tegelijkertijd ook de voor ons waarneembare drager van ALLE (voor ons kenbare) gebeurtenissen.
Dit veld houd in potentie ALLES (voor ons kenbare) in zich. Daaronder ligt het MYSTERIE en dat is voor ons NIET KENBAAR.
Het is (de grond van ALLE voor ons ervaarbare) aanwezigheid en tegelijkertijd haar (eerste) uiting.
Het is ook de pure, onvoorwaardelijke LIEFDE voor ALLES
én de rekenkundig “ontbrekende“ ZWARTE MATERIE in dit universum. Het is ook het gene wat de mensen als HET GODDELIJKE ervaren.
Niets kan uit dit veld worden buitengesloten. NIETS.
Het is ALLES OMVATTEND.
Dit ALLES, dus zowel “hetgeen” dat IS en “hetgeen” dat zich in en uit alle vormen begeeft, is in wezen dus één en word dus ook samen aangeduid als het GROTE MYSTERIE.
Waarbij wij met deze woorden aan willen duiden dat NOG “hetgeen” dat “IS” gereduceerd kan worden tot een IETS, NOG “hetgeen” dat zich van NU tot NU in en uit de vorm begeeft.
Hoe verschillend ze ook lijken, ze zijn beiden geen objecten maar een oscillerende, zich op en neer bewegende wisselwerking tussen energieen. Tussen de vormeloze potentie en een de in een vorm verschijnende toestanden IS een vibrerende stroming. Trilling.
Zijn, of de observator en de verschijning in vorm, of het geobserveerde, lijken voor ons mensen in hun spannings-spel, subjectief steeds „verder“ te kunnen afsplitsen van de oorspronkelijke één-staat.
De één-staat zelf kent geen trillingen. “Daar” is het stil.
(Later meer daarover.)
Vanaf de twee staat is er trilling. De trilling “dichtbij” de één-staat is “hoog”.
In een meetinstrument zouden we snel oscillerende energie golven zien, de snelheid van de afwisselende bewegingen is hoog. Deze hoge golven zijn voor ons menselijke brein dat gevoed wordt uit de lichamelijke zintuigen, niet waarneembaar. De “oerknal” was heel “snel”.
Als we een poging doen om verschijnselen te ordenen in lagere en hogere trillingsfrequenties, dan bevinden zich tussen een verschijnsel, (in onze illusie als waarheid aangenomen) dat in een verdere afsplitsing van de één-staat lijkt , meer illusoire vorm-lagen (bedekkingen van de waarheid, van de één-staat) tussen de één-staat en deze verschijnende vorm, dan tussen de één-staat en een hoger trillend verschijnsel. Ook al zijn er in werkelijkheid helemaal geen verschillen en is alles gewoon 1 in de 1 staat. Maar om dit verder te onderzoeken gaan we toch even terug naar de analyse van de verschillende trillingen. De hoogste trilling vibreerd oneindig snel mee met het mysterie. De laagste trilling is oneindig traag, lijkt bevroren.
Hoe “lager”/“trager” de trilling in dat fenomeen verschijnt, hoe meer bevroren lagen „als waar aangenomen ervaring“, er tussen staan, hoe verder weg van de één-staat dit fenomeen door ons waargenomen wordt.
Die eerste waarneming word door mensen als ze het aankunnen om dit toe te laten, ervaren als een terugkeer naar de bron, als een onbeperkte beschikbaarheid van levensenergie.
De tweede waarneming toont zich in een mens als een groot gebrek aan levensenergie. Dit is voelbaar en meetbaar aan de hoeveelheid pijn (alle soorten).
Tegelijkertijd ervaart het bijna stilstaande lichaam een hoge spanning omdat die spanning niet meer deel mag nemen aan de oorspronkelijke stroom van hoge trillingen in de één-staat. De bevroren ervarings-lagen lijken tot een grote afstand tot de één-staat te leiden.
En hoe meer afstand we voelen tot de 1 staat, hoe meer we wederom stil komen te vallen. Hoe trager we trillen hoe onaangenamer de spanning/pijn word waargenomen in ons menselijke lichaam (ziekte). We ervaren dan een onaangename toestand van zijn, ziekte, depressie…
De „ultieme“ waargenomen stilstand is de illusie die we „dood“ noemen. Het lichamelijke voertuig valt dan volledig stil en alle illusie houd op. De observator/het geobserveerde „keert uit de illusie terug“ naar de één-staat.
Al deze gebeurtenissen “zijn/lijken” verschijnselen/ fenomenen te zijn die veroorzaakt én uitgedrukt worden door de veranderingen van de trillingen tussen de oneindig vele verschijnings-lagen die het energetische veld voor onze „waarneming“ opent om op deze wijze ervaren te kunnen worden. Het grote mysterie schept zichzelf door en in onze waarneming.
Zijn, of de één-staat, en de verschijningen erin, hebben oneindig vele eigenschappen . Niets is onmogelijk.
Er lijkt bij de eerste splitsing in observator en het geobserveerde ook een lichte onbalans in de verdeling van de energie te zijn ontstaan waardoor er een soort momentum ontstaat tussen de aantrekkingskracht en afstotingskracht. Dit is een reversed waargenomen fenomeen dat voor ons verder niet te verklaren valt. We kunnen het alleen als conclusie uit het zichtbare afleiden.
De beide oervormen van afgesplitste eigenschappen van de één-staat noemen we door die lichte onbalans ook het gevende en het ontvangende principe. Zonder deze onbalans zou niets in het heelal in beweging kunnen komen. Alle leven is hierdoor mogelijk. Het is belangrijk om dit te beseffen. Én het is cruciaal dat aan die onbalans geen waardeoordeel wordt ontleend. De woorden meer en minder betreffen hier het nog pré-atomaire niveau van net na de oerknal en houden generlei hiërarchische aanduidingen in een maatschappij in.
IETS ervaart door de scheiding net iets meer energie in zichzelf en wil zichzelf herenigen met iets wat net iets minder heeft van zichzelf om zo samen weer één compleet geheel te vormen. Hierdoor ontstaat het verlangen om iets van zichzelf af te staan. We noemen dit ook het “positieve”, gevende, yang of mannelijke principe.
En IETS ervaart door de scheiding net iets minder van zichzelf en wil zich verenigen met iets dat meer heeft van zichzelf om zich in deze vereniging weer heel te voelen. Dit IETS wil graag iets ontvangen. We noemen het ook het “negatieve”, ontvangende, yin of vrouwelijke principe.
Dit zijn na het oer verlangen om terug te keren naar de één-staat de twee volgende oer- verlangens.
En, zoals eerder al werd beschreven: omdat het gevende en het ontvangende beiden zich tegelijkertijd willen herenigen tot de één-staat van vóór hun splitsing én zichzelf ook graag los van de andere pool willen ervaren en ontstaat er een spel, een dans van aantrekking en afstoting, van spanning en ontspanning, van toenadering en verwijdering.
Deze dans veroorzaakt op zijn beurt opnieuw energetisch geladen trillingen.
HERHALING: Elk punt in de oneindige energie stroom van de zijns mystiek, ook (heel grof) aangeduid als het levens-hologram, kan waargenomen worden door een observator.
De observator is tegelijkertijd altijd ook (deel van het) het geobserveerde.
„FIXATIE“
De observator zou, afhankelijk van zijn staat van bewust-ZIJN, het waargenomene mogelijk willen fixeren.
Oooooooooooooooooooo
Een ander fenomeen is het verschijnen van een fysiek lichaam in een tijd/ruimte continuüm. De lage trilling laat de energie van het MYSTERIE stollen tot iets dat door ons brein waargenomen word als vastere vormen. Zowel de rest van de natuur als ook wij mensen lijken voor ons brein, onze eerste observator, van “vaste” materie gemaakt.
Ook dit lijkt weer gelijktijdig te gebeuren: Onze mind kan fysiek in deze lage trilling in zijn vaste vorm ontstaan en lijkt daarin te beginnen met waarnemen, met“denken”. Ons waarnemingssysteem lijkt zichzelf te hebben geschapen.
Dezelfde mind begint dan onmiddellijk aan het scannen van de omgeving om all het “kenbare”te categoriseren en vast te leggen tot welke (zelfbedachte) categorie alle kenbare dingen behoren. Het lijkt voor onse mind dat een heleboel dingen op aarde vast te leggen zijn, te fixeren zijn, in deze categorieën.
Voor de waarneming van aardse fenomenen lijkt een fix punt mogelijk te zijn van waaruit de waarneming plaats vind. Het éne fysieke lichaam lijkt te verschillen van het andere fysieke lichaam. De positie van A lijkt te verschillen van B.
Door onze menselijke, fysieke, zogenaamd “vaste” omhulsels, (ook al zijn ze vooral erg vergankelijk) neemt de observator van het leven waar, dat hij “zelf” als losstaande entiteit bestaat, in isolatie, in afzondering van het MYSTERIE, los van de één-staat, onafhankelijk van de observator en het geobserveerde.
Op het moment van gevoelde isolatie als mind/lichaam vind er in de observator ook een fixatie plaats op de specifieke plek van waaruit de waarneming van deze observator plaatsvindt . De mind legt op grond van deze beginselen (isolatie en eigen plek) een letterlijk en figuurlijk standpunt vast van waaruit zij de wereld en haar fenomenen waarneemt en ervaart dit standpunt als DE waarheid.
Door enerzijds de ervaring van isolatie en eenzaamheid en de daarom op aarde heersende angst en de hieruit voortvloeiende “normaal” lijkende wens naar controle is de menselijke tendentie ontstaan om elk NU moment niet meer gewoon zo te beleven als de natuurlijke energie flow in het MYSTERIE het creëert maar tegen die natuurlijke stroom in te blijven gaan van NU moment naar NU moment om zelf onder de controle van de EGO (structuur van velerlei delen in ons die ons willen helpen om op aarde te overleven in de illusie van af gescheidenheid) te kunnen bepalen welke fenomenen zich mogen voordoen en welke niet…
De aardse Observator kent door zijn zintuigelijk gefixeerde waarneming verschillende waarden toe aan de verschillende geobserveerde verschijnselen. Het ene verschijnsel voelt subjectief prettiger aan dan het andere. Er lijken wenselijke en onwenselijke ervaringen.
Het beginsel dat het leven/het MYSTERIE, echt ALLES omvat en werkelijk NIETS uitsluit is in de tantrische visie van fundamenteel belang. Voor het brein is het enorm lastig is om haar waarnemingen niet te polariseren.
Het brein moest zich van jongst af aan oriënteren aan de wetten van de aardse dualiteit (die in zijn miljarden tegenstrijdige verschijnselen niets anders is dan een afgeleide van de eerder beschreven oorspronkelijke polariteit). Het brein vergeet daarbij vaak de oorspronkelijke eenheid, de één-staat.
Zoals boven aangeduid vindt de beleving van de realiteit door het menselijke brein plaats. Het zoekt naar patronen en wetmatigheden waar het waarheid aan toe kent. Het bewustzijn bestaat op dat moment uit het herkennen van deze patronen. Er heerst het idee, dat door het erkennen van patronen een soort van controle op de oneindige veelvoud van ervaringen kan worden gekregen. Herkenning van wetmatigheden staat voor het brein gelijk aan veiligheid in het aardse leven. Elke wetmatigheid word door het desbetreffende brein als waarheid opgeslagen, geïntegreerd en als zodanig als waarheids-laag in de belevings-bril van die persoon ingebouwd. Elke laag vormt vervolgens een verdere bedekking van de één-staat. Met elke zogenaamde “brein-waarheid” staat de mens verder af van het reële ZIJN, het mysterie.
Elke bedekking ontstaat eruit en voegt ook weer een volgende trillings laag toe. De gestapelde bedekkingen vertragen en verlagen de trilling steeds meer. Beweging wordt lastig onder al die bedekkingen. We raken gefixeerd op bepaalde punten. Daar zijn we het contact met het mysterie verloren. Uiteindelijk lijkt het voor ons mensen dat wij niets anders zijn dan ons lichaam en ons fysiek aangestuurde besturingssysteem. We menen dan werkelijk in deze vertraagde, verdichte sferen te leven en aanvaarden dan de wereldlijke wetten van de dualiteit als waarheid van buitenaf, terwijl wij deze lage trilling in beginsel zelf scheppen door onze (aangeleerde) gestapelde en zodanig behoorlijk bedekte waarneming: “ It’s our mind that creates the world.”
Met een andere waarnemings bril zouden we de wereld ook heel anders kunnen creëren….
Omdat mensen zich hiervan tot nu toe nog niet als geheel/als mensheid bewust zijn, blijven de onbewuste en bedekte waarnemers een evenredig aantal onbewuste en bedekte (en in de zin van de één-staat dus onware) ervaringen scheppen. Zowel voor zichzelf als ook voor andere mensen lijkt de lage trillings ervaring op deze manier steeds opnieuw de bittere realiteit. Oorzaak en gevolg is het ontstaan en bevestigen van hetgeen in de psychologie onze ego structuur genoemd word. Zowel individueel alsook als op grote schaal.
In de één-staat is er alleen maar ruimte. Niets is al bepaald dus niets is beperkt. Er is complete VRIJHEID. Alles kan in deze oneindige ruimte ontstaan. Alles kan ZIJN.
Er is nog geen trilling, er is alleen stilte.
Als we als mens net uit het mysterie geboren worden zijn we nog bijna net zo ruim. We hebben in dit nieuwe leven nog weinig vernauwende ervaringen gemaakt, we zijn nog niet gefixeerd geraakt in alle lagen die de één-staat in ons bedekken. De eerste ervaring die wij als baby’s hebben is die van nieuwsgierige liefde. We zijn open voor wat er aan ervaring komt en we voelen ons tegelijkertijd nog ingebed in de één-staat. Inbedding in de één-staat voelt als volledig geaccepteerd zijn. Niets van mij als mens is „fout“. Ik mag er helemaal zijn. Precies zoals ik ben. Volledig geaccepteerd zijn is hetzelfde als je geliefd voelen. Er is alleen de hoge verfijnde trilling dichtbij de één-staat. De trilling is LIEFDES-HOOG.
In die staat bestaat er geen enkele angst in iemand.
Als het baby’tje groeit maakt het automatisch allerlei ervaringen van afscheiding uit de één-staat. Zelfs als de omgeving het baby’tje alleen maar koestert en goed verzorgd. De mensen die het verzorgen ervaren zich tot nu toe nog in de meeste gevallen als afgescheiden persoon in de beleving van een dualistische wereld. Of ze nou met meer of minder verstarde lagen van bedekking hier leven, of ze dus het contact met de één-staat zelf zo goed als kwijt zijn of nog iets van dit contact hebben weten te behouden, het baby’tje maakt door de respectievelijke staat van waarneming van haar verzorgers heen hoe dan ook ervaringen van begrenzing en daarin ook de ervaring van pijnlijke af gescheidenheid. Ik ben niet jij. En als ik niet jij ben wie of wat ben ik dan? En mag ik dan volledig zo zijn als ik NU ben?
De begrenzing van de ervaringslagen is het tegenovergestelde van de vrijheid in de één-staat. Begrenzing zegt : dit is wenselijk, maar dat is onwenselijk. Niet alles word geaccepteerd. Sommige aspecten van het kind zijn worden ontmoedigd of zelfs verworpen. Het kind richt zich dan op het „goed-zijn“ in de dualiteit. Het moet, om in zijn afhankelijke staat van zijn te kunnen overleven, zus of zo zijn. Het mag niet alles zijn wat het is en moet dus delen van zichzelf ontkennen. Dit zorgt voor gevoelens van af gescheidenheid van zichzelf en van haar omgeving. De afgescheidenheid leidt wederom tot angst bij het kind. Doe ik het wel goed? Mag ik erbij horen? Word er nog voor mij gezorgd?
De hele ontwikkeling kan niet anders dan zo plaatsvinden. We beleven ons leven in de dualiteit. Shakti kan alleen hier in de dualiteit verschijnen. Er moeten dan ook altijd duale grenzen gezet worden. Die grenzen zorgen enerzijds voor het gevoel van veiligheid van: zo zijn de dingen hier! Er ontstaat een houvast voor het zich vormende ego construct van het kind. Tegelijkertijd zorgen die grenzen ook voor het gevoel van af gescheidenheid en dat je afgescheiden voelen zorgt voor angst. De angst wederom zorgt voor het ontstaan van eigen bedekkingen in Het groeiende ego construct van het kind. Het zijn bedekkingen van de moeilijke ervaringen als een doeltreffende methode om als kind met die pijnlijkheid om te kunnen gaan. Daar begint een vicieuze cirkel die eeuwenlang door kan lopen: door de bedekkingen zien we ook als kind al vaak niet meer wat wij oorspronkelijk zijn. Zo verliezen we het contact met onze eigen objectieve waarheid, het contact met de één-staat. Hier kan de opvoeder wel een bewust andere keuze maken: Als de opvoeder in staat is om het kind te begrenzen terwijl het wel ALLES mag voelen wat er in haar speelt, dan is er minder verlies van contact met haar ware zelf, met de één-staat. Dan is er ook minder angst.
Ons bewuste-ZIJN word sterk vernauwd tot hetgeen ons brein ons vertelt over de wereld om ons heen en onze eigen pijnlijke geschiedenis door dat we als kind niet meer mogen voelen wie we zijn.
Als we vervolgens in de bewustzijns val van de vernauwing blijven zitten omdat we niet meer zo goed kunnen voelen dat er ook een alternatief is, dan kunnen we eindeloos veel levens doorbrengen in het idee dat we werkelijk het slachtoffer van de omstandigheden zijn.
In de vernauwde en bedekte staat is de trilling LAAG. ANGST-LAAG.
Uit LIEFDE, de eerste trillings-verschijning na de “OERKNAL” ontstaat VRIJHEID.
Vrijheid kan worden ervaren als alle angst bij de waarnemer ontbreekt en er geen noodzaak is tot verdediging. Dan hoeft de waarnemer zichzelf niet te beschermen. Zonder angst hoeft er niets potentieel kwetsbaars afgebakend te worden en er hoeft dan dus ook geen begrenzing (geen eigen EGO construct) te worden onderhouden. En ook de controle om de eigen EGO grenzen te bewaken is dan niet meer nodig. Het afvloeien van het eigen EGO construct met al zijn regels, vastgelegde vormen en vervolgens ook alle afstraffingen als niet naar de regels word gehandeld, laat de waarnemer veel ruimte om van moment tot moment op haar eigen impulsen te bewegen en daarin vrijelijk uiting te geven aan de inspiratie die zich vanuit het veld van potentie door haar heen in deze wereld wil manifesteren.
Daarentegen kunnen uit angst juist alleen maar vormen van beperking ontstaan. De waarnemer moet zich indekken tegen potentiële gevaren vanuit de wereld. Controle op alle aspecten van het leven lijkt rationeel gezien een goede oplossing tegen het gevoel van angst te zijn. Regels en vaste vormen lijken houvast te geven als de waarnemer de wereld door een bril van angst ervaart. Slim inzicht in de bestaande wetten van elke gegeven setting, voorbereiding op zich mogelijk aandienende situaties. Het evalueren van de historie, strategisch vooruitdenken, plannen en consequent daarna handelen lijken goede vrienden die de overlevingskansen van de waarnemer vergroten. Dat is ook zo. Ze vergroten de kans om te overleven. Als ze zonder reflectie ongebreideld toe worden gepast verminderen ze alleen door alle regelgeving tegelijkertijd ook de mogelijkheid om werkelijk te leven. Want dat kan alleen in vrijheid. Zonder vrijheid is geen beweging mogelijk en zonder beweging kan er geen levensenergie stromen.
In de angstige ervaring worden zowel de observator als ook het geobserveerde gereduceerd tot een bedreiging van het ego construct. Dit zelf gecreëerde en onware maar reëel lijkende bouwsel van onze overtuigingen, oordelen, wetten en grenzen doet hun best om te blijven functioneren. Het is ontstaan om ons te beschermen in een tijd dat dat nodig was als klein en machteloos kind. Als de schil van een zaadje dat nog op zoek is naar vruchtbare grond om in te wortelen beschermt ons eigen ego construct onze liefdevolle kiem voor de negatieve invloeden van de door andere EGO constructen uit angst gebouwde wereld. Als we echter volwassen zijn en daarmee vruchtbare grond in ons ter beschikking hebben, is de schil niet meer dienend aan het zaadje. De levensenergie wil dat wij, net als een zaadje, ontkiemen. Onze ego construct-schil heeft alleen in de tussentijd een eigen vernauwd bewustzijn ontwikkelt. Dit vernauwde bewustzijn doet zich voor als was het ons hele zijn.Als waren we niet potentieel een heel erg prachtig plantje. Het schilletje wil ons in de kiem vorm houden zodat het zelf als schilletje kan blijven bestaan. Als het ons zou toestaan om te on-kiemen, zou het voor het schilletje de wisse dood betekenen. De schil is niet langer nodig. De ontwikkeling van het plantje laat het schilletje openbarsten en vernietigt het daarmee. Daar is het benauwde bewustzijn van ons ego construct werkelijk doods bang voor. Wij mogen niet vrijelijk ontwikkelen, daar zorgt het wel voor. Uit zelfbehoud. Dus het beschermt zichzelf door steeds weer nieuwe, nog strengere regelgeving, door controle en straf op alle levensgebieden. Het laat ons geloven dat we er niet gewoon zouden mogen zijn. Het fluistert ons dagelijks in dat we niet goed genoeg, slim genoeg, mooi genoeg, snel genoeg, gezond genoeg, rijk genoeg, succesvol genoeg, bekend genoeg zouden zijn. Het maakt ons dus eerst ongelukkig door ons naar beneden te halen en on te laten geloven dat we op elk moment toch echt iets anders zouden moeten zijn dan dat we zijn. En vervolgens laat het ons geloven dat we ons gelukkiger zullen gaan voelen door super hard te moeten werken, , door nog “mooier” uit te moeten zien (volgens voorgeschreven normen), door steeds meer geld te moeten verdienen, dus door te moeten voldoen aan alle geijkte maatschappelijke en eventueel kerkelijke verwachtingen en zelfs door eindeloos afleiding van deze enorme druk te moeten zoeken door allerlei verslavende activiteiten. Hoe dan ook is het doel van ons ego construct bereikt als we binnen deze constructie blijven leven. We komen niet makkelijk uit deze gevangenis. Zelfs al hebben we er zelf aan meegebouwd. We komen onbewust in dit systeem terecht en alle vrijheid word geblokkeerd met regels en straffen. We worden er zo vroeg in ons leven in geplaatst en het systeem is alom tegenwoordig zodat we ook geen toegang meer lijken te hebben tot onze ware potentie. In de kiem gesmoord.
Lijkt.
Maar wat heeft dat nu allemaal te maken met LIEFDE?
Allereerst mag duidelijk worden wat hier met liefde bedoeld word.
In ieder geval niet het gedoe tussen (potentiële) “liefdes” partners.
Zoals boven al aangeduid is LIEFDE de eerste vorm van trilling (SHAKTI) die uit het veld van potentie (SHIVA) verschijnt. Het veld van potentie kunnen wij niet kennen, dat is het grote mysterie. Wat we wel kunnen kennen is zijn eerste en fundamentele uiting: de universele, alomtegenwoordige, zich in alles en om alles heen bevindende energie van GOEDHEID.
Deze energie van GOEDHEID is bij ons, in ons en om ons heen als het water in en om een vis heen is. En nog een dimensie dichterbij, namelijk ook potentieel in ons bewustzijn. Maar net zo onbewust als de vis zich ervan is dat hij in een eindeloze zee van water zwemt, zich ermee voed en vult, net zo onbewust zwemmen wij in de zee van liefde die door het mysterie geschapen word. We weten het niet. We leven er in, we zouden er op elk moment van mogen genieten, ons er volop aan kunnen laven, maar we herkennen de liefde vaak niet. Nog niet zo als zou kunnen.
WAAROM?
Om alles wat hierboven over ANGST gezegd is. Angst schept ons Ego construct en die houd ons gevangen. In de gevangenis worden we bezig gehouden met allemaal onmogelijke taken zodat we geen tijd en toegang meer lijken te hebben tot de alomtegenwoordige liefde. We worden begoocheld. We kunnen de liefde niet waarnemen als we angst waarnemen.
MAAR
De LIEFDE geeft zich niet zomaar verslagen. Hoe dan ook bestaat de LIEFDE altijd omdat ze de fundamentele uiting is van het universum. Je zou dus kunnen zeggen: De LIEFDE is deel van de WAARHEID.
ANGST daarentegen is slechts deel van een menselijk construct. Je zou kunnen zeggen een bouwwerk van de EGO. Vandaar dat ANGST niet fundamenteel is, het is geen oorspronkelijk door het mysterie voortgebrachte energie. Het heeft zich in een zijtak van de schepping in de hoofden van ons mensen kunnen ontwikkelen als een heel planetair fenomeen en lijkt daarom voor ons in deze dualistische dimensie waar te zijn omdat wij de angst wel waarnemen en ervaren, dat wel, maar daarmee is het nog niet de fundamentele universele WAARHEID.
Omdat LIEFDE dat wel is zit het IN iedere verschijningsvorm van SHIVA. Dus ook IN de MENS. LIEFDE zit in de KIEM waarover eerder is gesproken. ONZE KIEM is van LIEFDE gemaakt. Ze wil graag op deze aarde ontkiemen, ze wil zich in haar volledige, glorieuze aard laten zien. Net als elke bloem dat doet.
Die LIEFDESKIEM in ons is een stukje van het MYSTERIE en word erdoor gevoed. De KIEM is in voortdurend CONTACT met het MYSTERIE. En dat laat hij ons van binnenuit ook elke dag weten. Elke dag zouden wij, als we erop zouden letten, van binnen in onze KIEM de aanwezigheid van een onvoorstelbaar GROTE en onvoorstelbaar GOEDE hoeveelheid LIEFDESENERGIE kunnen waarnemen en ons erin kunnen BADEN.
BADEN in GELUKZALIGHEID.
Dat is eenvoudig de WAARHEID.
Om dat echter werkelijk te kunnen ervaren mogen we dus eerst aan de slag met ons EGO construct.
Door MEDITATIE kunnen we in contact komen met het LIEFDESVELD.
MEDITATIE is het aanwezig blijven bij ons innerlijke proces terwijl we aan dat proces zelf zo min mogelijk aandacht schenken en ons zonder verkramping toestaan onszelf te laten vallen in de beleving van de stilte tussen alle procesbewegingen door. In die stilte is er contact met het mysterie.
Door CONTEMPLATIE kunnen we in contact komen met de afzonderlijke delen van ons EGO construct.
CONTEMPLATIE is in beginsel hetzelfde als meditatie, met het verschil dat je jezelf deze keer in vriendelijkheid laat vallen in de belevingen van je eigen EGO construct. Je richt dus je aandacht juist op de processen in jezelf. Op het moment dat je contact hebt met een DEEL van je EGO construct vraag je het liefdevol en vriendelijk naar zijn bestaan: wanneer is het ontstaan, onder welke omstandigheid, hoe voelt het zich, welke pijn draag het met zich mee, hoe voelt die pijn precies, voel hem zelf ook zo lang en diep als nodig is om hem echt te hebben gezien. Dan stel je weer vragen: wat heeft het deel nodig, waar wil het blijven, wat kan jij doen om het te helpen de pijn wat los te laten die het zo lang voor jou heeft gedragen in eenzaamheid, hoe kan je het deel in jouw laten integreren, hoe kan het deel de verborgen talenten voor jou gaan benutten, hoe voelt het zich gezien en geliefd? Voer dan de (symbolische) acties uit waar dit deel om heeft gevraagd. En kom later nog regelmatig terug bij dat deel om te checken hoe het gaat. Herhaal dan zo nodig sommige stappen.
De delen kunnen zich tonen als wezens in je zelf, maar ook als gevoelens of gedachten, sferen, kleuren, klanken, bewegingen….alles wat je vind in je binnenwereld door de bewust gerichte aandacht neem je serieus en integreer je uiteindelijk in je kern. In je KIEM.
Ook door LICHAAMSWERK word je je bewust van wat er in jezelf leeft en kan je het EGO construct langzaam begrijpen en laten vallen. Hiervoor zijn er honderden oefeningen mogelijk. Tantra is een goed gefundeerde weg hiervoor.
Bij lichaamswerk hoort behalve het steeds vrijer BEWEGEN en DANSEN ook het steeds bewuster gebruiken van je ADEM en het steeds vrijer gebruiken van je STEM.
Ook het doorgronden en steeds bewuster beleven van je SEKSUALITEIT is een vorm van lichaamswerk en draagt bij aan de bevrijding uit het EGO construct.
Verder is het belangrijk om je te leren uiten in taal zodat je met anderen open en eerlijk leert te COMMUNICEREN wat er in jouw als waarheid aanwezig is.
INQUIERY en LINKINGen de DIALOOG zijn hiervoor waardevolle tools gebleken.
Ook het ontvangen van verhelderende INFORMATIE kan bij je proces van bevrijding uit het ego construct behulpzaam zijn. Talloze boeken, lezingen, filmpjes en audio opnames over dit proces zijn beschikbaar om met deze informatie misschien weer net even anders je zelf onderzoek te doen.
Al met al zijn er heel veel manieren waarop je jezelf actief en later meer passief uit de EGO gevangenis kan bevrijden.
De LIEFDE voor JEZELF en voor het LEVEN zal je van uit je KIEM blijven MOTIVEREN om je pad hierin op een voor jou passende wijze te lopen.
We hebben deze LIEFDE ALLEMAAL IN ONS. LEER hem weer opnieuw TE VOELEN.
GEEF NIET OP. HIJ IS ERG GOED VERSTOPT.
Het zal met VALLEN en OPSTAAN gaan. Zo is het. Dan gaat er niet mis. Je bent juist MOEDIG bezig om JEZELF te ONDERZOEKEN.
EN JEZELF ELKE DAG STEEDS EEN BEETJE MEER TERUG TE VINDEN EN TE BEVRIJDEN. TOTDAT JE UTEINDELIJK WEER ZO VRIJ BENT VAN HET EGO CONSTRUCT DAT JE ELKA DAG BADEND IN LIEFDE KAN LEVEN. ONAFHANKELIJK VAN ALLE STORMEN IN DE BUITENWERELD.
HEEL VEEL LIEFS GEWENSD VOOR JE PROCES.
C.